manifiesto , ta~ del lat. manifestus. 1. adj. descubierto, patente, claro. 2. m. escrito en que se hace pública declaración de doctrinas, propósitos o programas. 3. m. declaración de las mercancías que se transportan, a efectos aduaneros o administrativos. 4. m. exposición del santísimo sacramento a la adoración de los fieles. mañana habrá manifiesto. poner de manifiesto algo 1. loc. verb. mostrarlo, revelarlo. 2. loc. verb. der. dejar los autos sobre la mesa de secretaría para que las partes puedan instruirse de ellos /dle.rae.es artes liberales grammatica, retorica, dialectica, geometria, aritmetica, astronomia, musica het gelijk van het ongerijmde  als je iets begrijpt is het meestal niet waar, daarentegen als je iets níet begrijpt is het vaak waar alles is verdeeld in drieën ja nee en de tegenstelling zelfkanton bubahsky: de filosoof met de hond de evolutie van de evolutie evolutie van de evolutie/omdat de evolutie gedreven wordt door het obstakelprincipe/als het niet in de weg zit van iets anders blijft het zitten/zal het leven steeds doelmatiger worden en kun je duidelijk een begintijd onderscheiden waar er nog plaats was voor frivoliteiten en afwijkende vormen van de eindtijd waar elke organisme optimaal gevormd is en elke afwijking grote consequenties heeftineens zie ik dat de wereld en mijn ziel dezelfde zijn/tegelijkertijd hoor ik de wiekslag van twee overvliegende ravenbegrip /je kunt alles begrijpen /maar het kan wel even duren /je kunt iets alleen begrijpen als het volledig isals je aluminiumfolie op de juiste manier vouwt, reflecteert het exact de alomtegenwoordige waarheid het kind der tienduizenden : mijn idee bij de tekstgenerator is meer verwant aan james joyce en vert schierbeek en wolfgang iser en parmenides: wij zien betekenis en verandering op de werkelijkheid die eigenlijk chaotisch en onveranderlijk is. wij, waarne het kind der tienduizenden : mijn idee bij de tekstgenerator is meer verwant aan james joyce en vert schierbeek en wolfgang iser en parmenides: wij zien betekenis en verandering op de werkelijkheid die eigenlijk chaotisch en onveranderlijk is. wij, waarnemers, leggen hem vast (als in registreren), wij laten de kwantumgolf instorten. wolfgang iser, grondlegger vd receptie-estetica ("deze theorie komt erop neer dat er wordt ontkend dat er in een literair werk een vastgelegde, vastliggende waarheid of zin te vinden is. het gaat daarom volgens iser en de zijnen niet om het achterhalen van een mogelijke zin, maar de plaats en de wijze waarop die ontstaat. in de wederkerigheid tussen tekst en lezer ontstaat een zogenoemde 'esthetische ervaring', wordt er zin aan de tekst gegeven.") en bedenker van de leerstelle : dat de lezer de ruimtes tússen de woorden invult. in het spaans wordt deze ruimte ook mooi vertaald met "espacios de indeterminación" : onzekerheidsruimten gefermenteerde augurken : een recept van onze russische vrienden ; zoveel augurken als mogelijk in een schone pot zonder dat ze ingedrukt worden ; veel dille, zo mogelijk vers en idem knoflook ; dan afvullen met pekel (50gr zout per liter) deksel er losje gefermenteerde augurken : een recept van onze russische vrienden ; zoveel augurken als mogelijk in een schone pot zonder dat ze ingedrukt worden ; veel dille, zo mogelijk vers en idem knoflook ; dan afvullen met pekel (50gr zout per liter) deksel er losje op ; pas als het uitgeschuimd is echt dichtdraaieni went to the woods because i wished to live deliberatelyvan nature is de mens gelatende wiekslag van twee overvliegende raven evolutie van de evolutie evolutie van de evolutie/omdat de evolutie gedreven wordt door het obstakelprincipe/als het niet in de weg zit van iets anders blijft het zitten/zal het leven steeds doelmatiger worden en kun je duidelijk een begintijd onderscheiden waar er nog plaats was voor frivoliteiten en afwijkende vormen van de eindtijd waar elke organisme optimaal gevormd is en elke afwijking grote consequenties heeft eerst zag ik niets toen ik door het raam naar buiten keek want het was donker eerst zag ik niets toen ik door het raam naar buiten keek want het was donker. ik zag dat het koud was. ik was ziek en mocht al dagen niet naar buiten. ik zou het niet eens kunnen. uit het duister kwamen drie figuren aangelopen, en, ik wist niet wat ze van plan waren. wat waren ze van plan? voor het huis langs liepen ze, voor de heg liepen ze door. ze hadden de vaart er goed in en zonder op te kijken liepen ze verder. oh nee: ene kijkt er om maar ziet niets. nu zijn ze verdwenen in de nachtideeën zijn als kunst, je kunt er omheen als je wilt maar je kunt er ook in meegaan. uiteindelijk is het aan jouaardappels afleggen / in plaats van ze rechtop te houden, en dan te bedekken, is het makkelijker om ze af te leggen, als ze eenmaal onvermijdelijk plat gaan liggense abren puertas y ventanas en los muros de una casa, y es el vacío lo que permite habitarla—en el ser centramos nuestro interés pero en el no-ser encontramos lo esenciál (lao tse)het gelijk van het ongerijmde / als je iets begrijpt is het meestal niet waar, daarentegen als je iets níet begrijpt is het vaak waar hesitency was clearly to be evitated. execration as cleverly to be honnisoid benedicam dominum, qui tribuit mihi intellectum; providebam deum in conspectu meo semper; quoniam a dextris est mihi, ne conmovear / prijzen zal ik de heer, die mij verstand heeft gegeven; ik zie de heer voor mijn ogen te allen tijde; want hij is aan mijn benedicam dominum, qui tribuit mihi intellectum; providebam deum in conspectu meo semper; quoniam a dextris est mihi, ne conmovear / prijzen zal ik de heer, die mij verstand heeft gegeven; ik zie de heer voor mijn ogen te allen tijde; want hij is aan mijn rechterhand, opdat ik niet wankelekanton bubahsky / de filosoof met de hondespacios de indeterminación / o espacios en blanco de un texto son vacíos de información que el autor deja para que el lector los complete / wolfgang iserde / schommel / is de eerste anti-zwaartekracht-machine ; een schommel met een weegschaal erop zodat je ziet dat je gewichtloos bent tijdens de val heb ik tentoongesteld op de expositie van ubique in szentendre, hongarije, 1993enemaal / een getalstelsel / elk getal heeft maar één positie maar er zijn oneindig veel symbolen ; elk getal heeft dus zijn eigen symbool ; er is geen relatie met andere getallen door de talnotatieideeën zijn als kunst, je kunt er omheen als je wilt maar je kunt er ook in meegaan. uiteindelijk is het aan jou the entrance to the path was like a sort of arch leading into a gloomy tunnel made by two great trees that leant together, too old and strangled with ivy and hung with lichen to bear more than a few blackened leaves. the path itself was narrow and wound i the entrance to the path was like a sort of arch leading into a gloomy tunnel made by two great trees that leant together, too old and strangled with ivy and hung with lichen to bear more than a few blackened leaves. the path itself was narrow and wound in and out among the trunks. soon the light at the gate was like a little bright hole far behind. and the quiet was so deep that their feet seemed to thump along while all the trees leaned over them and listened / mirkwood / tolkien / the hobbit
er lopen een aantal motieven—of zijn het thema's?—een aantal draden door het werk van ferdinand peer—en hoewel veel van de beelden en gedachten onder ene van die noemers de brengen valt is dat niet altijd het geval er lopen een aantal motieven—of zijn het thema's?—een aantal draden door het werk van ferdinand peer—en hoewel veel van de beelden en gedachten onder ene van die noemers de brengen valt is dat niet altijd het geval ; de draden—ook wel constituenten genoemd—zijn ondermeer: soorten modder ; sendas forestales ; los setenta apostoles ; cambio de sentido : de traagheid van het bestaande ; en zo meer
ewige wiederkehr / al eterno retorno de lo idéntico / así habló zaratustra / friedrich nietzschethe imaginary, the symbolic and the real / jacques lacan ene / het voorstel om het telwoord "een" (één) te vervangen om het verschil met het lidwoord "een" duidelijk te maken; zoals in het duits (eins/ein) en engels (one/a) ene / het voorstel om het telwoord "een" (één) te vervangen om het verschil met het lidwoord "een" duidelijk te maken; zoals in het duits (eins/ein) en engels (one/a)
HET GELIJK VAN HET ONGERIJMDECAMBIO DE SENTIDONARRATIVE ABBREVIATEDnarrative abbreviated wat scouwen is / scouwen es een weten wiseloes dat boven redene blivet altoes. het en mach in redenen niet dalen, ende redene en maecht boven hare niet herhalen. verclaerde onwise es spieghel fijn daer god in licht sinen eewighen schijn. onwise die es son wat scouwen is / scouwen es een weten wiseloes dat boven redene blivet altoes. het en mach in redenen niet dalen, ende redene en maecht boven hare niet herhalen. verclaerde onwise es spieghel fijn daer god in licht sinen eewighen schijn. onwise die es sonder maniere, daer alle redelijcke werken in falieren. onwise en es god niet, maer // si es dat licht daermen mede siet. die in onwisen wandelen in godlijcken lichte, si sien in hem een ongestichte. onwise es boven redene, niet daer sonder. si siet alle dinc sonder wonder; verwonderen es daer beneden; sonder verwonderen es scouwende leven. onwise siet, maer si en weet wat, boven al, noch dit noch dat. nu moetic rimen laten bliven, salic scouwen clare bescriven / van den xij beghinen /ruusbroec mr. verloc, getting off the sofa with ponderous reluctance opened the door leading into the kitchen to get more air, and thus disclosed the innocent stevie, seated very good and quiet at a deal table, drawing circles, circles, innumerable circles, concent mr. verloc, getting off the sofa with ponderous reluctance opened the door leading into the kitchen to get more air, and thus disclosed the innocent stevie, seated very good and quiet at a deal table, drawing circles, circles, innumerable circles, concentric, eccentric; a coruscating whirl of circles that by their tangled multitude of repeated curves, uniformity of form, and confusion of intersecting lines suggested a rendering of cosmic chaos, the symbolism of a mad art attempting the inconceivable / joseph conrad / the secret agentscouwen es een weten wiseloes dat boven redene blivet altoes. het en mach in redenen niet dalen, ende redene en maecht boven hare niet herhalen. verclaerde onwise es spieghel fijn daer god in licht sinen eewighen schijn. onwise die es sonder maniere, daerde expressie zit in de lijn, niet in de vormkun je iets begrijpen dat eigenlijk onwaar of onzinnig is?eenakter : je begint bij het einde en het gaat om de karaktersde mens is een verhaalmachine, al zijn ervaringen worden direct verwerkt tot een relaas, klaar om doorgegeven te worden. en als je dan luistert naar andermans verhaal kijk je hoe je dat in je eigen verhaal kwijt kuntals iemand veel geluk heeft is dat equivalent met energie; het werkt als druk op een zak zaagsel; het vermogen om deeltjes op hun plaats te krijgen is gewoon hetzelfde. dwz kracht is geluk en natuurkundig kun je geluk afdwingen; in het dagelijkse leven ooeenheid van plaats en tijd(snelheid) | elk lokaal systeem met dezelfde snelheid heeft dezelfde tijd (ongeacht waar ze vandaan komen) het begon allemaal op de dag dat de vrouw van de slager bij mij kwam. ik moet het wel zo vertellen want anders begrijp ik het zelf ook niet meer. haar man was verdwenen en weer teruggekeerd. maar wat is dan het probleem? nou, het was niet meer haar man ge het begon allemaal op de dag dat de vrouw van de slager bij mij kwam. ik moet het wel zo vertellen want anders begrijp ik het zelf ook niet meer. haar man was verdwenen en weer teruggekeerd. maar wat is dan het probleem? nou, het was niet meer haar man geweest. zei ze. hij was iemand anders geworden. wat ik ook redeneerde en betoogde, ik kon haar daar niet van af helpen. al zag hij er hetzelfde uit, het was toch iemand anders. punt uit. zij kende haar man toch? maar dat is toch onzin! dat zei ik ook. weet je wel hoe eng het is om een vreemde in je huis te hebben die beweert je man te zijn en die niet meer weg wil? nu goed, zo was het met haar. maar daarop kwamen er ineens veel meer van dergelijke verhalen. dat iemand even met de rug naar ze toe stond en ze ineens merkten dat het iemand anders was. daar kwam ascension die haar eigen kinderen niet meer herkende terwijl ze schreiend aan haar rokken hingen. en jose en josefa die al meer dan zestig jaar getrouw d waren scholden elkaar de huid vol en gooiden hun huisraad op straat. het hele dorp was onherkenbaar veranderd en gek geworden. ook ik begin aan mijn omgeving te twijfelen. allemaal zijn ze anders. ik herken eigenlijk niemand meer. ik weet wel waarom ik dit schrijf. ik weet wie ik ben en wat er van mij verwacht wordt en door wie. maar feitelijk weet ik, behalve als ik aan het schrijven ben, ook niet meer of ik dezelfde ben. iedereen behandelt me afstandelijk en lijkt me niet meer te kennen. ze zijn veranderd. of ben ik het? maar ik ben toch mezelf? hoe kan ik aan mezelf twijfelen? inmiddels heeft vrijwel iedereen het dorp verlaten. en nu wil ik ook weg naar een plek waar niemand mij kent. zodat ze niet weten wie ik ben en of ik veranderd ben. toch moet ik mijn verslag nog maken. dit schrijf ik nog en dan ben ik weg.in hoeverre is menselijke kennis van de wereld een artefact ontstaan door gebruik van taal en in het geheel niet gerelateerd aan de werkelijkheid? bijvoorbeeld het concept meervoud, bestaan er daaadwerkelijke meerdere dingen die toch hetzelfde zijn?dat de honden de alfen van weleer zijn; eerst waren ze onze lichtvoetige en wijze vrienden maar dat ze later verraden werden; en verslaafd en verdingelijktmother lode ~ a principal vein or zone of veins of gold or silver ore. The term is also used metaphorically to refer to the origin of something valuable or in great abundancetree of life ; the tree of your life de hemel boven het paleis van de kalief van bagdad was vol sterren en de maan scheen helder en daarom wandelde de kalief, die de slaap niet kon vatten door al dit schoons, in een der vele boomgaarden die zijn paleistuin rijk was. hij hoopte aldus en de hemel boven het paleis van de kalief van bagdad was vol sterren en de maan scheen helder en daarom wandelde de kalief, die de slaap niet kon vatten door al dit schoons, in een der vele boomgaarden die zijn paleistuin rijk was. hij hoopte aldus enig verkoeling en verstrooiing te vinden om zo beter door de slaap verrast te kunnen worden. plotseling hoorde hij een stem uit een boom die wat afzijdig stond van de anderen. 'fatima, hier ben ik!' de kalief keek verbaasd om zich heen tot hij de jongeman die hem bij de naam fatima had aangeroepen ontwaarde. de jongeman snelde op hem toe en omhelsde hem. de kalief was verbouwereerd, zo vaak werd hij in zijn functie niet door slecht geschoren jongemannen op de mond gekust. 'fatima!', sprak de jongen. 'hoe heerlijk is het jouw bevallige vormen in mijn sterke zeemansarmen te voelen' waarbij hij de kalief van opwinding stevig in beide wangen kneep. pas toen bemerkte hij zijn vreselijke vergissing. 'maar, u, u bent fatima niet' stamelde de jongeman. 'wie is u, waar is fatima?' de kalief begreep nu dat hij voor een ander werd aangezien. 'jongmens, als je me vertelt hoe je hier zo te recht bent gekomen in de tuinen van de kalief, de grootste mens op deze aarde, de meest verlichte man, heerser van bagdad - en dat wil wat zeggen in deze tijden - vergeef ik je je onbetamelijke gedrag.' hij verzweeg wijselijk zijn ware identiteit opdat de jongen zich uit verlegenheid niet zou verstillen. 'oh heer, verraadt mij niet!' de jongen viel op zijn kniee n en kuste de slippen van de kaftan van de kalief en ook diens re chter grote teen. 'verraadt mij niet oh heer ik ben slechts een eenvoudige zeeman, ik heb mijn hart verloren aan een dienstmaagd uit het paleis en als men mij zou vinden en gevangennemen zie ik haar nooit meer terug!' de kalief gebaarde de jongeman weer op te staan en sprak: 'wees maar niet bang. misdaad noch zonde is nog begaan. maar vertel me uw naam en waar u vandaan bent gekomen, uw kleding verraadt dat u een lange reis heeft gemaakt voordat u uwzelve hier vond, en hoe u fatima hebt leren kennen, want het is toch algemeen bekend dat niemand toegang heeft tot de vrouwen in dienst van kalief h, zelfs de minste dienstmaagd of schoonmaakster of vouwmeisje wordt elk uur van de dag door des kaliefs wachters bewaakt.' 'oh heer!, uw schrandere woorden vliegen als vogels recht gewiek t strak op hun doel af, hoe gij mij doorziet, ik ben met stomheid geslagen! herman is mijn naam maar men noemt mij hier te lande almansur. van het frankische land kom ik, de noorderwind bracht mij na een barre tocht van vele jaren in uw prachtige stad die men alom prijzen hoort. vijf lange jaren geleden is fatima mij als vrouw beloofd. haar oom giroidas, een rijke griekse koopman. maar o gruwel, op een pleziervaart met tal hare vriendinnen, werd haar schip overallen door roofzuchtige moren en werd zij als slavin verkocht.' hier onderbrak de kalief het verhaal van almansur. 'heb je nog meer vrienden bij je die dat geruis daar in de struiken en onder de oude mangabomen veroorzaken?' 'neen heer, ik ben hier geheel alleen gekomen.' 'wie zijn het dan die dat geluid veroorzaakten wat ik zoëven hoorde? hoor! daar is het weer!' en nu hoorde ook almansur het vreemdsoortige geluid. de kalief vroeg daarop aan de jongen: 'wilt u uw kalief ten dienste zijn? volgt mij dan en laat ons uitvinden wat dat geluid te betekenen heeft'. de twee mannen slopen nu voorzichtig naar het struikgewas waar zo ven nog een ijselijke schreeuw had weerklonken. een reusachtige steenarend sloeg nutteloos zijn krachtige vleugels door het duistere zwerk, zijn poten aan een tak gebonden, de ogen door een leren kap bedekt. voorzichtig naderde de kalief het gebonden wezen dat zo weeklagend om hulp had geroepen. de mannen verwonderden zich over het formaat van het dier dat zeker vier malen de grootste vogel die de kalief ooit gezien had overtrofalles is een uitzonderingde keuze van de wil en de willekeur; hoe de geest zuiver willekeurige processen kan(s) be:invloedenik ben maar een stem op een momentde nieuwe bergen verschenen ineens. niemand had ze ooit eerder gezien. was daar dan altijd mist? wat beweegt er op die helling. en hoe kom je er?net boven de boomkruinen zie je het dak van het huis van de kluizenaar: rood afstekend tegen de blauwgroene wand van de hoge berg; het is groot en alle gemakken voorzien; je bent er welkom maar je zult hem er nooit aantreffen in een weiland lopen drie mannen. ze kijken naar de grond. naar het gras en de klaver. er vliegt dan een leeuwerik boven hun hoofd. een boomtop in de omgeving ruist plotseling hoorbaar, door het gezang van de vogel. als ze verder lopen horen ze nu ook het in een weiland lopen drie mannen. ze kijken naar de grond. naar het gras en de klaver. er vliegt dan een leeuwerik boven hun hoofd. een boomtop in de omgeving ruist plotseling hoorbaar, door het gezang van de vogel. als ze verder lopen horen ze nu ook het ruizen van de andere bomen. het zijn er drie. drie mannen van gelijke kleding, gelijke grootte, gelijke leeftijd. nu gaan ze uitéén om een koeievlaai te ontwijken--twee naar links. twee naar rechts. een naar rechts, een naar links--de man in het midden draait zich om en loopt terug en wordt nagestaard door de anderen. pas als de man uit het midden over het prikkeldraad stapt en over de dijkweg naar het dorp wandelt besluiten de twee hem te volgen. ze worden bekeken door een zwartwitte boerenkater, die helemaal aan de andere kant van het veld zit. hij is goed te zien omdat zijn vacht zo afsteekt tegen het groene gras en de roze en witte klaver. achter de mannen aan, in de berm loopt nu een veldwezen. ze laat de kat verdwijnen el perro del hortelano |una comedia de lope de vega, de 1618. "ser como el perro del hortelano, que no come ni deja comer"; el perro es un animal no vegetariano que no come los vegetales del huerto de su amo, pero no deja que los otros animales los coman el perro del hortelano |una comedia de lope de vega, de 1618. "ser como el perro del hortelano, que no come ni deja comer"; el perro es un animal no vegetariano que no come los vegetales del huerto de su amo, pero no deja que los otros animales los coman (de hond van de tuinman |naar een komedie van lope de vega uit 1618. "de hond van de tuinman, eet zelf niets uit de tuin maar laat anderen ook niets eten") als kind verkreukelde ik zilverpapier om het dan weer helemaal glad te wrijven. maar dat lukte nooit helemaal; er bleven altijd sporen van de kreukels want de weerbarstige werkelijkheid zat ertussen. maar nu doe ik het weer. juist om de werkelijkheid vast als kind verkreukelde ik zilverpapier om het dan weer helemaal glad te wrijven. maar dat lukte nooit helemaal; er bleven altijd sporen van de kreukels want de weerbarstige werkelijkheid zat ertussen. maar nu doe ik het weer. juist om de werkelijkheid vast te leggendat gedachten niet gestructureerd zijn als een tekst; maar als de vele takken van een boom; die alle kanten opgaan en soms ophouden; maar dan het jaar erop toch doorgroeienvolgens henk oosterling is het subject een epifenomeen van het handelen van het lichaam in de uitgebreidheid; volgens john coberco ontstaat het subject als noodzaak voor het handelen in de waarschijnlijkheidwe wisselen symbolen uit. eigenlijk doen we niet veel anders. vaak presenteren en herhalen we symbolen waarvan we zelf de betekenis niet (meer) begrijpen. dat is wat cultuur isI went to the woods because I wished to live deliberately, to front only the essential facts of life, and see if I could not learn what it had to teach, and not, when I came to die, discover that I had not livedkwantumfysica is de statistiek van het ene nathan stubblefield stated that earth batteries do not generate electricity: they intercept and receive ground flowing telluric currents. If you wish to find strong telluric currents by this means, place one of your two ground rods into a tree root. T NATHAN STUBBLEFIELD who stated that earth batteries do not generate electricity: they intercept and receive ground flowing telluric currents. If you wish to find strong telluric currents by this means, place one of your two ground rods into a tree root. The galvanometer should be wired close to this base. The other rod is wired and can be placed in sequentially different spots. Readings can literally "pin" the meter, holding it there for weeks. ~An Introduction to the Mysteries of Ground Radio, by Gerry Vassilatos https://borderlandsciences.org/journal/vol/53/n01/Vassilatos_on_Ground_Radio.html het grootste verdriet | toen god en de duivel nog goede vrienden waren gingen ze eens wandelen toen het eens bijzonder mooi weer was. zoon door de goden gegeven prachtige nazomerdag terwijl het eigenlijk al winter had moeten zijn en het leek of de natuur het grootste verdriet | toen god en de duivel nog goede vrienden waren gingen ze eens wandelen toen het eens bijzonder mooi weer was. zoon door de goden gegeven prachtige nazomerdag terwijl het eigenlijk al winter had moeten zijn en het leek of de natuur meer een herinnering was dan de werkelijkheid. zo'n dag. ze liepen tussen velden en door de bossen en over de bergen en langs de meren en zeeën en babbelden er ondertussen vrolijk op los. eigenlijk waren ze het grotendeels met elkaar eens. en als ze het niet met elkaar eens waren dat gaven ze elkaar grootmoedig gelijk want het was zo'n mooie namiddag dat dat wel kon. ze bespraken de schepping en de natuur en de logica en de taal, dit laatste was een bijzondere liefhebberij van de duivel, en schetsten met vurige sporen wiskundige figuren in de heldere herfstlucht, aangezien de wiskunde altijd de warme belangstelling van god had. maar over één ding kwamen ze te spreken waar ze het maar niet over eens konden worden. en dat was wat nu het grootste verdriet was. daarin verschilden ze behoorlijk van mening. de duivel hield vol dat het de lichamelijke pijn was maar god beweerde dat het het ontbreken van liefde was. zo gingen ze maar door en door en kwamen er niet uit. ondertussen werd de lucht alsmaar donkerder en donkerder en begon het wat te waaien. god en de duivel haastten zich naar een groepje dichte taxusbomen die hun goede beschutting boden tegen de komende regen. want beiden wisten met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dát het zou gaan regenen, daar waren ze het over eens. het gaf de duivel een idee en hij zei tegen god: -laten we de proef op de som nemen met die mensen. dan zien we vanzelf wie er gelijk heeft. -dat is goed,- zei god, -maar hoe pakken we dat aan? en ze waren niet de enigen want uit de verte zagen zij een man en een vrouw naar hun schuilplaats komen rennen terwijl ze grote bossen wilgetenen hoog opgestapeld op hun rug in bedwang hielden. dat is vrij eenvoudig- zei de duivel: -wie het eerst huilt heeft verloren!- en met een wegwerpgebaar liet hij de man struikelen over een wortel van de taxus. de takkenbos viel over hem heen. hij stond op maar viel weer rollend over rondgestrooide wilgentenen en haalde zijn hand open aan zijn snoeimes. zijn vrouw wilde hem helpen maar omdat hij net weer viel had dat alleen maar tot gevolg dat ze hem in het gezicht schopte met haar klomp. de man kermde het uit maar er kwamen geen tranen uit zijn ogen. de duivel was niet blij en hij zon op een manier om de pijn nog wat te verergeren. hij zag de kraaien vluchten voor de regenbui en veranderde zichzelf in negen kraaien en viel de man aan. van alle kanten pikten en krabten de kraaien de man tot hij er razend van werd. hij probeerde de kraaien van zich af te slaan maar waar hij er eentje links van zich af sloeg vielen er rechts acht aan. toch huilde hij niet. uiteindelijk kreeg hij een kraai te pakken en stopte het beest in een juten zak die zijn vrouw hem had toegeworpen. toen verdwenen ook de andere kraaien één voor één in de zak. toen de man alle kraaien had knoopte hij de zak dicht en begon erop te ranselen en te timmeren dat het een lieve lust was! de duivel kermde het uit en smeekte om genade. de mensen schrokken hevig van die stem uit een zak waar ze alleen vogels hadden gestopt en de man liet de zak vallen en beiden renden hard weg. de duivel kroop uit de zak met een rood hoofd en betraande ogen. -nou,- zei god, -dat was niet erg overtuigend. -ik heb jou nog niks beters zien presteren!- zei de duivel terwijl hij zijn ogen uitveegde. toen bewoog god zijn rechterhand vlug heen en weer en liet zo een bliksemstraal op de vluchtende vrouw neerslaan zodat ze dood neer viel. de man keerde zich om en zeeg op zijn knieën naast het lijk van zijn vrouw en begon hartverscheurend te huilen. niet pijn maar de liefde geeft het meeste verdriet- zei god, terwijl hij triest voor zich uitkeek. de duivel stond er naast en keek zwijgend naar het tafereel van de man en de dode vrouw. god, je hebt gelijk.- zei hij, -je hebt de man niet geraakt toch lijdt hij nu het meest. -de mensen zijn gewend aan pijn want hun leven is pijn lijden. daarop maakte hij een bibberend gebaar met zijn linkerhand en de vrouw sloeg haar ogen op. de man nam haar in zijn armen en terwijl hij haar ondersteunde liepen ze langzaam weg. maar als ik het meest bang ben van pijn moet jij het meeste lijden als je niet geliefd wordt. -zo is het ook, zei god, -zonder de liefde ben ik nergens lukas10:1-4: en na dezen stelde de heere nog andere zeventig, en zond hen heen voor zijn aangezicht, twee en twee, in iedere stad en plaats, daar hij komen zou. 2 hij zeide dan tot hen: de oogst is wel groot, maar de arbeiders zijn weinige; daarom, bid lukas 10:1-4: en na dezen stelde de heere nog andere zeventig, en zond hen heen voor zijn aangezicht, twee en twee, in iedere stad en plaats, daar hij komen zou. 2 hij zeide dan tot hen: de oogst is wel groot, maar de arbeiders zijn weinige; daarom, bidt den heere des oogstes, dat hij arbeiders in zijn oogst uitstote. 3 gaat henen; ziet, ik zend u als lammeren in het midden der wolven. 4 draagt geen buidel, noch male, noch schoenen; en groet niemand op den weg el sueño de la razón produce monstruos. el aguafuerte «el sueño de la razón produce monstruos» es un grabado de la serie los caprichos del pintor español francisco de goya. está numerado con el número 43 en la serie de 80 estampas. se publicó en 1799 el sueño de la razón produce monstruos.  el aguafuerte «el sueño de la razón produce monstruos» es un grabado de la serie los caprichos del pintor español francisco de goya. está numerado con el número 43 en la serie de 80 estampas. se publicó en 1799 alle verandering is schijn. als men aan iets wat in de toekomst zal bestaan kan denken, dan moet het nu al in de geest bestaan. als men zich iets uit het verleden kan herinneren, dan moet het in de geest aanwezig zijn op het moment van denken. het werkeli alle verandering is schijn. als men aan iets wat in de toekomst zal bestaan kan denken, dan moet het nu al in de geest bestaan. als men zich iets uit het verleden kan herinneren, dan moet het in de geest aanwezig zijn op het moment van denken. het werkelijk zijnde (grieks: "eon") ontstaat niet, verandert niet, gaat niet verloren, kent geen veelheid of verscheidenheid: het is één en ondeelbaarco:incident|installatievoorstel. onmiddellijke sturing door toeval. samenval van wil en blik. scheppen in ruis. weergegevens als 3d fourier reeksen die geleidelijk kantelen der schöne schein der traumwelten, in deren erzeugung jeder mensch voller künstler ist, ist die voraussetzung aller bildenden kunst, ja auch, wie wir sehen werden, einer wichtigen hälfte der poesie. wir geniessen im unmittelbaren verständnisse der gestalt der schöne schein der traumwelten, in deren erzeugung jeder mensch voller künstler ist, ist die voraussetzung aller bildenden kunst, ja auch, wie wir sehen werden, einer wichtigen hälfte der poesie. wir geniessen im unmittelbaren verständnisse der gestalt, alle formen sprechen zu uns, es giebt nichts gleichgültiges und unnöthiges. bei dem höchsten leben dieser traumwirklichkeit haben wir doch noch die durchschimmernde empfindung ihres scheins: wenigstens ist dies meine erfahrung, für deren häufigkeit, ja normalität, ich manches zeugniss und die aussprüche der dichter beizubringen hätte. der philosophische mensch hat sogar das vorgefühl, dass auch unter dieser wirklichkeit, in der wir leben und sind, eine zweite ganz andre verborgen liege, dass also auch sie ein schein sei; und schopenhauer bezeichnet geradezu die gabe, dass einem zu zeiten die menschen und alle dinge als blosse phantome oder traumbilder vorkommen, als das kennzeichen philosophischer befähigung. wie nun der philosoph zur wirklichkeit des daseins, so verhält sich der künstlerisch erregbare mensch zur wirklichkeit des traumes; er sieht genau und gern zu: denn aus diesen bildern deutet er sich das leben, an diesen vorgängen übt er sich für das leben. nicht etwa nur die angenehmen und freundlichen bilder sind es, die er mit jener allverständigkeit an sich erfährt: auch das ernste, trübe, traurige, finstere, die plötzlichen hemmungen, die neckereien des zufalls, die bänglichen erwartungen, kurz die ganze "göttliche komödie" des lebens, mit dem inferno, zieht an ihm vorbei, nicht nur wie ein schattenspiel - denn er lebt und leidet mit in diesen scenen - und doch auch nicht ohne jene flüchtige empfindung des scheins; und vielleicht erinnert sich mancher, gleich mir, in den gefährlichkeiten und schrecken des traumes sich mitunter ermuthigend und mit erfolg zugerufen zu haben: "es ist ein traum! ich will ihn weiter träumen!" wie man mir auch von personen erzählt hat, die die causalität eines und desselben traumes über drei und mehr aufeinanderfolgende nächte hin fortzusetzen im stande waren: thatsachen, welche deutlich zeugniss dafür abgeben, dass unser innerstes wesen, der gemeinsame untergrund von uns allen, mit tiefer lust und freudiger nothwendigkeit den traum an sich erfährt.